Geloof in een organisatie waar menselijkheid en professionaliteit hand in hand gaan. We zijn met elkaar elke dag bezig om Jumbo Monique verder te bouwen. Niet alleen als supermarkt, maar als plek waar mensen zich gezien voelen, waar je mag zijn wie je bent. Een plek met ruimte voor talent, karakter, groei en menselijkheid.

Dat klinkt misschien groot, maar voor mij zit het juist in kleine dingen. In iemand die eindelijk zijn stem durft te laten horen tijdens een overleg. In een medewerker die verantwoordelijkheid pakt zonder dat het gevraagd wordt. In collega’s die elkaar helpen op drukke momenten.

Soms sta ik midden in de winkel, kijk ik om me heen en denk ik: er gebeurt hier iets bijzonders. Niet omdat alles perfect gaat, juist niet. Want groeien doet soms pijn, veranderen schuurt en samenwerken vraagt vertrouwen. Bouwen aan een nieuwe fase van Jumbo Monique betekent ook eerlijk kijken naar wat beter kan, anders moet en sterker mag worden.

Maar precies dáár zit voor mij de echte trots. Trots op mijn medewerkers en op iedereen die iedere dag opnieuw binnenstapt met de wil om het samen beter te maken. Mensen die zichzelf durven laten zien. Mensen die fouten maken, leren, lachen, soms worstelen, maar ondertussen wel dóórgaan. Als ik terugkijk naar waar we vandaan komen en naar de stappen die we in relatief korte tijd hebben gezet, dan voel ik vooral dankbaarheid.

We zijn op dit moment met twee belangrijke dingen tegelijk bezig. Aan de ene kant bouwen we aan cultuur. De echte Jumbo Monique-cultuur. Warmte, aandacht, verbinding, menselijkheid, het omzien naar elkaar. Dat het niet alleen woorden zijn, maar dat het dieper in de organisatie gaat zitten. In hoe we met klanten omgaan, maar vooral ook in hoe we met elkaar omgaan, en onze omgeving.

Aan de andere kant bouwen we aan structuur. En die structuur is ontzettend belangrijk. Want groeien zonder structuur voelt als rennen zonder richting. Structuur geeft duidelijkheid, veiligheid en rust. Vroeger dacht ik veelal dat liefde en structuur tegenover elkaar stonden. Maar inmiddels weet ik dat ze samen een sterke organisatie vormen.

Laatst zei een adviseur iets tegen mij wat is blijven hangen. Hij zei: “Monique, jij moet honderd procent durven dromen. En als jouw medewerkers daar tachtig procent van uitvoeren, dan heb je nog steeds iets fantastisch neergezet.”

Die woorden hebben echt iets veranderd bij mij. Ik ben meer ruimte gaan geven. Minder zelf gaan invullen. Meer gaan vertrouwen. En wat er toen gebeurde, vond ik fascinerend. Mensen begonnen op te staan, initiatief te nemen, creativiteit te laten zien. Alsof er ineens zuurstof in de organisatie kwam.

En weet je wat het mooiste is? De antwoorden zaten al lang in de mensen zelf, ze hadden alleen ruimte nodig om ze te laten zien. Dat betekent niet dat alles altijd makkelijk is, natuurlijk niet. Er zijn momenten van twijfel, gesprekken die pijn doen, beslissingen die ingewikkeld zijn. Maar onder alles zit één gezamenlijk doel: we gaan het fixen. Samen, niet vanuit angst, maar vanuit geloof.