Lokale betrokkenheid betekent voor mij dat je door je wijk wordt geaccepteerd. Dat mensen niet alleen bij jou boodschappen doen, maar dat ze voelen: deze winkel hoort bij ons. Dat je onderdeel bent van het geheel.

Onlangs stond er een team vanuit Jumbo bij ons in de winkel in Alkmaar. Niet om te kijken naar cijfers, omzet of processen, maar om inspiratie op te doen over lokale betrokkenheid. Over wat je als supermarkt kunt betekenen voor de buurt.

En juist dan merk je hoe weinig er soms nodig is om veel verschil te maken. Neem onze bankjes voor de winkel. Een paar simpele bankjes bij de ingang. Je zou kunnen denken: wat levert dat nou op? Nou, verrassend veel.

Want een bankje nodigt uit, om even te zitten, om iemand te ontmoeten, om een praatje te maken. Voor een oudere klant die niet zo makkelijk lang kan staan. Voor iemand die wacht, voor twee buurtbewoners die elkaar toevallig tegenkomen. Het maakt de winkel toegankelijker, gezelliger, maar vooral ook menselijker.

Natuurlijk waren er vooraf ook bezwaren. Wat als iedereen erop gaat zitten? Wat als het een rommeltje wordt? Wat als er overlast ontstaat? Maar misschien is dat wel een belangrijke les in lokale betrokkenheid: je moet niet altijd beginnen bij wat er mis kan gaan. Je kunt ook beginnen bij wat er mogelijk wordt.

Ja, natuurlijk moet je die bankjes beheren. Wij lopen er een paar keer per dag even langs, ruimen wat op en spreken mensen aan als dat nodig is. Dat hoort er gewoon bij. Maar de inspanning die je daarvoor levert, staat in geen verhouding tot wat je ervoor terugkrijgt. En dat geldt eigenlijk voor veel van onze sociale initiatieven.

Dat zit vaak in hele kleine dingen. In een begroeting, in een praatje bij de kassa, in even vragen: “Hoe gaat het met je?” In mensen die in de winkel met elkaar staan te kletsen. Maar het zit ook in samenwerken met lokale stichtingen, met de gemeente of met andere ondernemers en supermarkten.

De vraag die het Jumbo-team mij stelde, vond ik interessant: hoe krijgen we dit voor achthonderd winkels georganiseerd? Mijn eerste gedachte: dat is een enorme uitdaging. Want lokale betrokkenheid kun je niet simpelweg uitrollen als een actieplan. Je kunt niet tegen achthonderd winkels zeggen: vanaf maandag zijn jullie lokaal betrokken.

Het moet ergens in je cultuur zitten. Een van de vragen was dan ook: “Moeten we onze managers hierop gaan challengen?” Ik denk dat daar absoluut een waarheid in zit. Natuurlijk moet een winkel strak georganiseerd zijn. De operatie moet kloppen, de schappen moeten gevuld zijn, en de winkel moet schoon zijn, dat is de basis.

Maar daar bovenop komt iets wat ik steeds belangrijker vind: sociale duurzaamheid. Een supermarktmanager moet niet alleen naar binnen kijken, maar ook naar buiten. Staat er een enthousiast team dat zich verbonden voelt met de buurt? Worden medewerkers meegenomen in lokale initiatieven? Wordt er meegedacht over wat de wijk nodig heeft?

Dat vraagt misschien wel om een ander competentieraster voor supermarktmanagers en ondernemers. Niet minder gericht op de winkel, maar breder gericht op de wereld eromheen. Want uiteindelijk is de mooiste vraag die je jezelf als ondernemer of leidinggevende kunt stellen:

Hoe zorg ik ervoor dat mensen nooit hoeven na te denken naar welke supermarkt ze gaan, maar dat hun stuur automatisch naar mijn winkel gaat? Niet omdat je de goedkoopste bent, niet omdat je de grootste bent. Maar omdat je onderdeel bent van hun leven. En misschien begint dat wel gewoon met een paar bankjes voor de deur.

Monique Ravenstijn

Eigenaar Jumbo Monique

Bron column Distrifood September 2026